Too Many Mind

Main Article Content

Joanna Michopoulou

Abstract

Stories from everyday life move and provide inspiration to systemic practitioners while at the same time can teach us important lessons about complex relational movements and improvised coordinations. If surprises don’t surprise us and tight rope walking in interactions doesn’t scare us, are we prepared to ‘live on the edge’, in the present moment -  a moment when we have to rely on our spontaneous expressive-responsive living bodily activities? In this paper I offer some reflections from my experience from martial arts which has taught me much about the relationship between thinking and doing, about preparing to act and acting in the moment. I discuss how in sparring (a form of mock fighting with a partner, where people make the motions of attack and defence for training purposes) , knowing and acting become one in the moment of interaction with the sparring partner. Spontaneous, unreflective knowing just happens. No inner dichotomies are possible. Due to its demanding and fast nature, sparring provides opportunities to notice how responses get slower and coordination gets ruined when a trained thinking and reflexive mind gets in the way of our embodied awareness in the moments of living interaction. And in our systemic practice, theoretical frameworks and constant “how-to†considerations can alienate us from the people in front of us, from the livingness of our moments together. But what is more beautiful and ethical than two people being intimately open to become directly known to each other, as they emerge through and as part of their interrelating?


πεÏίληψη (Greek)


ΙστοÏίες βγαλμένες μέσα από εμπειÏίες της καθημεÏινότητας εμπνέουν τους συστημικοÏÏ‚ θεÏαπευτές και μας δίνουν σπουδαία μαθήματα για τους σÏνθετους Ï„Ïόπους με τους οποίους κινοÏμαστε μέσα στις σχέσεις μας και για τον αυτοσχεδιασμό ως κομμάτι της διαδικασίας ÏƒÏ…Î½Ï„Î¿Î½Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï Î¼Î±Ï‚ με τον άλλο άνθÏωπο. Αν οι εκπλήξεις δεν μας εκπλήσσουν και η ισοÏÏοπία στο τεντωμένο σχοινί της αλληλεπίδÏασης δεν μας Ï„Ïομάζει, είμαστε άÏαγε έτοιμοι να σταθοÏμε στην «κόψη του ξυÏαφιοÏ», στο Ï„ÏŽÏα; Το λεπτό εκείνο σημείο όπου θα Ï€Ïέπει να αφεθοÏμε στην αυθόÏμητη και ζωντανή εκφÏαστικότητα – απαντητικότητα που πηγαία βγαίνει μέσα από τη σÏνδεση μας με τον άλλο άνθÏωπο; Σε αυτό το άÏθÏο Ï€ÏοσφέÏω κάποιες σκέψεις από την εμπειÏία μου με τις πολεμικές τέχνες, η οποία με έχει διδάξει πολλά για τη σχέση Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï ÏƒÎºÎ­ÏˆÎ·Ï‚ και Ï€Ïάξης, Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Ï€Ïοετοιμασίας και  Ï€Ïαγματικής αλληλεπίδÏασης. Συζητάω πώς κατά την Ï€Ïοπόνηση της πυγμαχίας, σε ένα είδος ψεÏτικης πάλης με κάποια συναθλήτÏια, με σκοπό την Ï€Ïακτική εξάσκηση, η απόσταση Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Ï„Î·Ï‚ σκέψης και της Ï€Ïάξης μηδενίζεται. Οι κινήσεις έÏχονται αυθόÏμητα χωÏίς σκέψη. Λόγω της απαιτητικής και γÏήγοÏης φÏσης του αθλήματος, δίνονται ευκαιÏίες για σημαντικές παÏατηÏήσεις: για παÏάδειγμα οι αντιδÏάσεις γίνονται πιο αÏγές και ο Ïυθμός της Ï€Ïοπόνησης αποσυντονίζεται μόλις το καλά εκπαιδευμένα σκεπτόμενο μυαλό εμπλακεί και παÏαγκωνίσει την γνώση που βγαίνει μέσα από την ζωντανή αλληλεπίδÏαση με την συναθλήτÏια την στιγμή της άσκησης. Και στη δουλειά μας σαν συστημικοί θεÏαπευτές, τα θεωÏητικά πλαίσια μέσα από τα οποία κινοÏμαστε και οι συνεχείς εσωτεÏικές διεÏγασίες για το πώς να Ï€Ïάξουμε, μποÏοÏν να μας αποξενώσουν από τους ανθÏώπους που βÏίσκονται μπÏοστά μας και από την «ζωή» των στιγμών μας μαζί τους. Αλλά, τι μποÏεί να είναι πιο όμοÏφο και πιο ηθικό από ανθÏώπους συνδεδεμένους και ανοιχτοÏÏ‚ για να γνωÏιστοÏν όπως είναι και όπως αναδÏονται μέσα από τις στιγμές της σÏνδεσης τους;

Article Details

How to Cite
Michopoulou, J. (2017). Too Many Mind. Murmurations: Journal of Transformative Systemic Practice, 1(1), 36-44. https://doi.org/10.28963/1.1.4
Section
Articles